παραμονή

τι περιμένετε βρε ξεφτίλες?
ακόμα σπίτι είσαστε?
πάτε να ετοιμαστείτε
τα καλά σας
τα δώρα σας...

καλά να περάσετε

kala na sas bei to 2008

Ευχές

από τα βάθη της ψυχής μου εύχομαι σε όλα τα blogakia χρόνια πολλά!!

xo xo xo !!!

m e r r y c h r i s t m a s p a i d a k i a

Πάμε Σάμο?

- αφού δεν δημοσιεύεις στο blog σου , τι ήθελες και το άνοιγες?
- σιγά να μη σου απαντήσω
-όχι θα μου απαντήσεις και θα πεις και ένα τραγούδι
-να σου πω πρώτα το τραγούδι?
-άντε πέστο
-Σαμιώτισσα , Σαμιώτισσα πότε θα πας στη Σάμο?
-τώρα θέλω να μου απαντήσεις
-πρι τς

Γιατί τα ταξίδια να είναι χωρίς επιστροφή?

Αγαπητά μου blogakia , όπως λέμε <<Αγαπητό μου Ημερολόγιο>> ας μοιραστώ κι εγώ δυο σκέψεις μαζί σας , αν και δεν έχω την υπομονή να γράφω εκτός αν συντρέχουν δυο λόγοι: 1) Ο πρώτος είναι λόγος ανησυχίας δηλαδή , με βάλουν με το ζόρι , με το στανιό , έχουν ένα εξάσφαιρο με έξι σφαίρες και με σημαδεύουν στο κεφάλι . Γιατί έστω και πέντε σφαίρες να έχει , έχω και 20% πιθανότητα να τεμπελιάσω και να την ξελασκάρω 2) Ο δεύτερος είναι λόγος οικονομικός . Αν με πληρώσεις και μάλιστα καλά , γράφω ταυτόχρονα και με τα δυο χέρια και αν σας πω και με τα δυο πόδια , μην το θεωρήσετε υπερβολή.

Τώρα γιατί σήμερα ξεκίνησα να γράφω , προφανώς υπάρχει και ένας τρίτος , μη διευκρινισμένος λόγος , που υποβόσκει στο ασυνείδητο μου και σαν τη μαρμάγκα με κατατρώγει και δεν με αφήνει να ησυχάσω. Δεν σας εγγυώμαι ότι θα γράφω κάθε εβδομάδα και ούτε και εγγυώμαι ότι θα υπάρχει και κοινό για να με διαβάζει . Μπορεί , παρεμπιπτόντως , να βάλω με το έτσι θέλω , κάποια από τα αγαπητά μου φιλαράκια να με διαβάζουν και αν δεν τους αρέσουν αυτά που γράφω , το πολύ πολύ να έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα , υστερίες , σκηνές ζηλοτυπίας και ότι άλλο φανταστεί ο νοσηρός μου εγκέφαλος.

-Τι πιο πολύ έχει ο Παπαδιαμάντης?
-Αρχή, μέση , τέλος!

Με την αρχή καλά τα πηγαίνω , ψιλοδυσκολεύομαι να πω την αλήθεια , είναι μέχρι να πάρω το κολάι , μέχρι κάτι να γίνει συνήθεια , έξη , να βρω τον ρυθμό και να συντονιστώ . Με την μέση τα πηγαίνω ακόμα καλύτερα . Δεν λένε ότι οι μέτριοι μαθητές γίνονται οι πιο πετυχημένοι επαγγελματίες και κατορθώνουν τα περισσότερα πράγματα στη ζωή τους ? Τα πάντα βρίσκονται στη μέση , ακόμα και η αλήθεια , η σέντρα στο ποδόσφαιρο και άλλα πολλά που δε θα σας τα αναφέρω για να μην σας κάψω το σκληρό σας βραδιάτικα .

Αλλά με το τέλος τι γίνεται ? Την έχει παλέψει κανένας όταν έρχεται το τέλος ? Και γιατί να υπάρχει τέλος? Ας υπάρχει τέλος στην δυστυχία , στη φτώχεια , στο μαρασμό , στις υψηλές τιμές και σε όλα όσα μας την σπάνε . Τέλοςςςς , άκου να δεις , ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι

Γιατί τα ταξίδια να είναι χωρίς επιστροφή?